Di resepsiyona ku bi boneya duyemîn salvegera Mîsyona Çavdêriyê ya YEyê li Ermenîstanê hat lidarxistin de, Serokê Mîsyonê Markûs Rîttêr bersiva pirsên rojnamevanan da.
Birêz Rîttêr , gelo îhtîmala berfirehkirina mîsyona çavdêriya YEyê heye? Em dizanin ku zêdetirî 200 endamên we hene, lê dê di pêşerojê de bi mîsyona we re çi bibe?
Bi peywira me ya niha, cîhê me ji bo 225 karmendan heye. Ev hem ji bo karmendên neteweyî û hem jî yên navneteweyî derbas dibe. Niha em 179 kes in, û di mehên pêş de em dixwazin hewl bidin ku cihên mayî tijî bikin da ku em karibin normal bixebitin.
Û hûn çavdêriya beşa jixwe veqetandî ya li Kîrantsê dikin?
Belê, em dikin. Ji destpêka wezîfeyê ve em vî karî dikin, di Gulana sala borî de dema ku nîqaş dihatin kirin, em ji wê beşê dûr man. Me bi hikûmetê re li hev kir ku heta diyar bibe dê encam çi be emê xwe dûr bixin, lê niha her tişt organîze ye û em li wir dewriyeyê dikin.
Hûn rewşa wê herêmê çawa dinirxînin?
Ji bo me, ew niha sînorek eşkere ye. Leşker vekişiyaye, û niha ji aliyê nobedarên sînor ên her du aliyan ve tê parastin. Ji ber vê yekê, li gorî me, ew senaryoyek pir aram û aştiyane ye, ji ber vê yekê ji bo me pêşveçûnek baş e ku em dibînin.
Çi li ser sînorên mayî yên ku hûn çavdêriyê dikin? Ma çavdêriyên xemgîn hene?
Herêmên mayî hîn jî xeteke rûbirûbûna leşkerî ye, ku piraniya deveran li deverên dûr in. Em dibînin ku sinorkirin û sînordarkirin niha berdewam nabin, aniha tenê ew tişt e ku di Gulana sala borî de li ser hatibû lihevkirin, lewma em li benda geşepêdana bûyeran in. Baş e li bakurê Ermenîstanê jî berdewam bike, ev jî me kêfxweş dike.
Hefteya borî we anî ziman ku ji her du aliyan jî amadekarî tên kirin. Partî amadekariya çi dikin?
Ez nizanim ew çi plan dikin. Em dibînin ku her du alî jî çeperên xwe xurt dikin. Ji ber vê yekê, pirsa armancan divê ji hêzên çekdar ên Ermenistan û Azerbaycanê re bête kirin.
Yek ji xalên danûstandinên ligel aliyê Azerbaycanê ew e ku dibe ku şande di demekê de ji beşa sînorkirî ya sînor derkeve. Ev dikare çawa bandorê li mîsyonê bike?
Wekî ku hûn dizanin, em du karên dewriyeyê dikin. Em rasterast li ser sînor û li wargehên sînorî dewriyeyê dikin. Em diçin gundan, bi niştecihan re diaxivin, xebatên me yên di vî warî de dê bidomin, yên mayî girêdayî rayedarên Ermenîstanê ne. Em li ser vexwendina hukûmeta Ermenistanê li vir in, û ger rojekê ji me re bibêjin ku êdî li deverek diyarkirî ne hewceyî me ne, em ê teqez bişopînin, lê heya niha em dewriyeyê didomînin.
Ji ber ku Azerbaycan li dijî mîsyona Yekîtiya Ewropayê ye, gelo bûyerên ku Azerbaycanê, wekî mînak, li ser fikarên xwe bi nûnertiya Yekîtiya Ewropî li Azerbaycanê re biaxive, hene?
Ez dizanim ku gelek gotegot hene. Ew li Brukselê dizanin ku aliyê Azerbaycanê ne kêfxweş e ku em li vir in, lê ez tenê dikarim tiştên ku em li vir dikin dubare bikim. Em rewşa li ser sînor dişopînin, em sîxuriyê li dijî Azerbeycanê nakin. Em zirarê nadin kesî. Em pir vekirî tevdigerin. Dema em diçin ser sînor em her tim bi awayekî berçav tevdigerin. Her kes dikare bibîne ku em li wir in. Em li xalên çavdêriyê yên ku ji her du aliyan ve têne xuyang kirin di nav wesayitên xwe yên bi logoyên zelal ên Yekîtiya Ewropî de radiwestin, û temaşe dikin ka her du alî çi dikin. Em wêneyan dikişînin û di raporên ku ji Brukselê re hatine şandin de cih digirin. Piraniya çavdêrên şandeyê polîs in. Perwerdeya wan a leşkerî jî nîne. Tiştê ku em dikin ev e û em plan dikin ku niha di çarçoveya erka xwe ya nû de berdewam bikin.
