Serê sibê min rapora Freedom House ya “Çima li Qerebaxê Ermenî tune” xwend. Rapor tawanên dîktatoriya Azerbaycanê li herêmê ji agirbesta 44 rojî ya şerê Mijdara 2020an heta îro Gulana 2024an tomar dike. Li ser torên civakî parlementerê Swêdê Erik Helsborn nivîsî.
“Werin em bi yekcarî dest bi tehdîd, çewisandin û kiryarên tundûtûjiyê yên ji aliyê hêzên çekdar ên Azerbaycanê ve li dijî gelên sivîl ên Ermenîstanê bikin. Her wiha gefxwarinên rayedarên hikûmetê. Dixwazin ku tirsê têxin dilê wî ka dê çi bibe dema ku şerê din derkeve.
Dorpêça 9 mehan a herêmê dewam dike, ji ber kêmbûna erzaq, sotemenî û dermanan krîzeke mirovî derketiye holê. Ew ê bi êrîşa Îlonê ya Azerbeycanê û koçkirina zêdetirî 100.000 Ermeniyên etnîkî ji herêmê bi dawî bibe. Di dawiyê de, rapor her weha balê dikişîne ser wêrankirina çandî ya dêr û goristanên ku ji hingê ve hatine wêrankirin.
Di raporê de tê gotin ku reva gelê Ermenî ji Qerebaxa Çiya, encama hewldaneke bi zanebûn a Azerbaycanê ye û ev yek li gorî pîvanên paqijiya etnîkî ye. Ji ber vê yekê Dadgeha Cezayê ya Navnetewî dikare berpirsên Azerbaycanê berpirsyar bibîne.
Ev rapor bê guman hêjayî xwendinê ye ji bo her siyasetmedarekî rojavayî yê ku ji pêşhatên werzîş û çanda Azerbaycanê matmayî maye û jê re xuya dike ku Azerbaycan di her rewşê de dikare bibe hevkarek pêbawer.
Bi awayê, her siyasetmedarek ji welatekî endamê Rêxistina Peymana Ewlekariya Kolektîf divê bêbandoriya tam a aştîparêzên rûsî zanibe. Yan nekarîn yan jî nexwestin kesî biparêzin. Ji bo aştî û îstiqrarê xwe bispêre Pûtîn ne fikreke pir baş e.”
